یاد من باش
دریای آرزو... در این دل شکسته من موج می زند ... راهی به دل بجو ...!
پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی ... آهسته آهسته، می خزید، دشوار و کُند و دورها همیشه دور بود ... پرنده ای در آسمان پر زد، سبک ... سنگ پشت رو به خدا کرد و گفت: " این عدل نیست ، این عدل نیست ، کاش پشتم را این همه سنگین نمی کردی ، هیچ گاه نمی رسم ، هیچگاه ... " در لاک خود خزید به نیت نا امیدی ... خدا او را در آغوش گرفت ، زمین را نشانش داد ، کره ای کوچک بود ، به او گفت : " نگاه کن ، ابتدا و انتها ندارد ! هیچکس نمی رسد ، چون رسیدنی در کار نیست ، فقط رفتن است و هر بار که می روی رسیده ای ..." " حتی اگر اندکی رفته باشی! " ... پرنده آزادم ولی پرواز ندانم ..... وقتی پرواز ندانم، پر به چه کار آید...!!! "دلم برای کسی تنگ است که تا شمال ترین شمال با من رفت و در جنوب ترین جنوب با من بود کسی که بی من ماند کسی که با من نیست کسی.... _دگر کافی است! " باز دی ، تو ، من و شمارش ثانیه ها! نیستی ولی هنوز سرگرم شمردنم اینبار ثانیه های نبودنت را! ترا با اشک خون از دیده بیرون راندم آخر هم که تا در جام قلب دیگری ریزی شراب آرزوها را، بزلف دیگری آویزی آن گل های صحرا را، مگو با من، مگو دیگر، مگو از هستی و مستی... من آن خودرو گیاه وحشی صحرای اندوهم که گل های نگاه و خنده هایم رنگ غم دارد. مرا از سینه بیرون کن ببر از خاطر آشفته نامم را بزن بر سنگ جامم را مرا بشکن، مرا بشکن تو سر تا پا وفا بودی تو با درد آشنا بودی ولی ای مهربان من، بگو آخر، که از اول کجا بودی؟ کنون کز من بجا مشت پری در آشیان مانده و آهی زیر سقف آسمان مانده بیا آتش بزن این آشیان، این بال و پرها را رها کن این دل غمگین و تنها را ترا راندم، که دست دیگری بنیان کند روزی بنای عشق و امیدت شود امید جاویدت ترا راندم، ولی هرگز مگو با من که اصلاً معنی عشق و محبت را نمی دانم که در چشمان تو نقش غم و دردت نمی خوانم ترا راندم ولی آن لحظه گویی آسمان می مُرد جهان تاریک می شد، کهکشان می مُرد درون سینه ام دل ناله می زد: باز کن از پای زنجیرم که بگریزم، به دامانش بیاویزم، باو با اشک خون گویم، مرو، من بی تو میمیرم.... ولی در میان های های گریه خندیدم که تو هرگز ندانی بی تو یک تک شاخه عریان پاییزم، دگر از غصه لبریزم در این دنیا بمان بی من، برای دیگری سر کن نوای عشق و مستی را بخوان در گوش جان دیگری آوای هستی را تو ای تنها امیدم، بی من از آن کوچه ها بگذر، مرا یکدم به یاد آور، بیاد آور که می گفتم: بیا امید جان من بیا تن را زقید آرزو هایش جدا سازیم، بیا میعاد خود را بر جهان دیگر اندازیم. بیاد آور که اکنون بی تو خاموشم، ز خاطرها فراموشم و یک تک لاله وحشی، به جای لاله بر گور دل من روشنست اکنون..... سلام ای غرابت تنهائی اتاق را به تو تسلیم میکنم چرا که ابرهای تیره همیشه پیغمبران آیه های تازه تطهیرند و در شهادت یک شمع راز منوری است که آن را آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خوب می داند ... همین خوبه که عطر تو هنوز می پیچه تو دنیام همین خوبه که تو هستی تو این لحظه که من تنهام مثل رویاست که دستات رو هنوز می شه نوازش کرد که می شه توی این بن بست دوباره با تو سازش کرد برام عادت شده این که تو باشی توی هر لحظه ام به این احساس رویایی همیشه عشق می ورزم.... هنوزم توی تنهایی واسه عشق تو می میرم تو وقت هایی که دلتنگی من هم بدجور دلگیرم برام بسه که می تونم دوباره پیش تو باشم همون لحظه که گم می شم تو آغوش تو پیدا شم برام عادت شده.... دل من تـنها بـود ، دل من هرزه نـبـود ... دل من عادت داشـت ، که بمانـد یک جا به کجا ؟! معـلـوم است ، به در خانه تو ! دل من عادت داشـت ، که بمانـد آن جا ، پـشـت یک پرده تـوری که تو هر روز آن را به کناری بزنی ... دل من ساکن دیوار و دری ، که تو هر روز از آن می گـذری . دل من ساکن دستان تو بود دل من گوشه یک باغـچه بـود که تو هر روز به آن می نگری راستی ، دل من را دیـدی ...؟!! هرکی اومد تو زندگیم می بردمش تا آسمون ... امروز می شد رفیق راه فردا واسم بلای جون ... نمیشه قلب عاشق رو به دست هر کسی سپرد ... نمی دونم بد می یاورد یا چوب سادگی شو خورد ... هر چی که به سرم اومد تقصیر هیچ کسی نبود ... هر چی که بود پای خودم تو قصه هام کسی نبود ... هیچ کسی عاشقم نشد هیشکی سراغم نیومد ... جواب کار خودمه هر چی بلا سرم اومد ... تقصیر هیچ کسی نبود هر چی که بود به پای من ... فقط تو بعد از این نیا میون لحظه های من ... رفاقتت مال خودت منت نذار روی سرم ... این قصه ها تموم شده دیگه نیا دور و برم ... زندگی نقطه سر خط بی وفاییت شده عادت ... تو نوشته بودی دیدار سه تا نقطه به قیامت ... زندگی نقطه سر خط تلگرافی شده نامه ات ... قلبم رو مچاله کردی توی نقطه چین نامه ات ... عزیزم نقطه ته خط برو با خیال راحت ... به تو تقدیم این ترانه عوض جواب نامه ات ... با سی و دو حرف دلگیر مختصر مفید و ساده ... گفتی که سایه عشقت از سرم خیلی زیاده ... زیر دردا خط کشیدی ضرب در زدی رو اسمم ... تا بدونم که به عشقت تا که جون دارم طلسمم ... عزیزم نقطه ته خط ... روی یک کاغذ بی خط حرف های خسته به نوبت ... روی سرزمین نامه ات حرف ت کرده قیامت ... ت مثل تو مثل تردید ت مثل آخر طاقت ... مثل تنهایی مثل تب مثل آخر خیانت ... عزیزم نقطه ته خط ... برو با خیال راحت ... دلم گرفت از این روزها از این روزهای بی نشون.... از این همه دربه دری .... از گردش چرخ زمون.... دلم گرفت از آدم ها از ادم های نامهربون .... از این مترسک های بد .... از همدل های هم زبون .... تو هم که بی صدا شدی ، آهای خدای آسمون!... آهای خدای عاشقا، تویی فقط دل خوشی مون ... آره دلم خیلی پره! از غم های رنگ و وارنگ... از جمله دوستت دارم ... دروغ های خیلی قشنگ .... دلم گرفت از این روزها از آدم های مهربون! ... از تو که با ما نبودی! از اون خدای آسمون.... دلم گرفت .... سلام دیروز بعد از مدت ها یادم اومد که انقدر تو هیاهوی زندگیم غرق شدم که یادم نبود این جا هم هست! یادم اومد خیلی وقته از خودم غافلم! یادم اومد چقدر حرف دارم که باید می زدم و نزدم! چقدر کار داشتم که باید انجام می دادم و ندادم! ... یادم اومد .....! جالبه که هر چی سعی کردم پس وردم رو یادم بیاد نشد! حتی پس ورد میلم رو هم یادم رفته بود! با هزار تا مکافات بالاخره پیداش کردم! نمی دونم بازم میشه باشم یا نه! نمی دونم اصلا باید بمونم یا نه! ولی می دونم اینجا پناه منه! مثل خدا!!!! آره مثل خدا که حتی اگه ماه ها و سال ها سراغشو نگیری بازم در خونه اش به روت بازه!
| Design By : Pichak |
